ZGODNIE Z ROMANTYCZNĄ TEORIĄ

Zgodnie z romantyczną teo­rią wybuchów dziejotwórczych oczekiwanie cudu historycz­nego — wskrzeszenia Polski w jednej godzinie — musiało być nasycone zgromadzonym w jak największej ilości potencjałem świętości ofiarników. Poezja jednak usuwała się wówczas na daleki plan. Trudniej było — wedle Zdań i uwag Mickiewi­cza — dzień dobrze przeżyć niż napisać księgę… Sakralizacja ojczyzny, jaka stała się dziełem romantyzmu, przebiegała w dwóch znaczeniach, wyróżnionych przez Ru­dolfa Otto w jego rozważaniach o świętości: w sensie moral­nym i w sensie numinotycznym. Sens moralny określania „świętości” obowiązku, woli, walki, czynu, prawa, ojczyzny, Polski został tu już omówiony; Otto uważa, że takie rozumie­nie słowa „święty” zakłada pojmowanie go jako „absolutne­go moralnego orzecznika”, jako czegoś „doskonale do­brego”. Jednak właściwe odczucie świętości sprowadza się do innych stanów, które znacznie wykraczają poza przeżycie „wy­łącznie moralnej wzniosłość i”. Otto zakłada otwarcie, że „ponieważ nasze dzisiejsze wyczucie językowe niewątpliwie .zawsze wiąże świętość z elementem moralności”, pożyteczne byłoby wynalezienie odrębnej nazwy, która by miała określać „świętość bez jej elementu moralnego”, a zwłaszcza bez jej elementu racjonalnego, bez jej racjonalizowania.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.