ZAMIAR I WYKONANIE

Poetyka sakralizacji historii okazuje się tutaj po prostu poetyką legendy hagiograficznej. Trzeba jednak pamiętać, że w zamierzeniu i wykonaniu Lenartowicza miała to być poezja naiwna, której stosunek do historii na­leży uznać za szczególny w tym sensie, że z reguły musi ona dzieje przeistoczyć w legendę. Inaczej nie potrafi z nimi obcować.Opiewanej — i częstokroć kreowanej — przez poezję świę­tości jednostek oddanych bezgranicznie sprawie ojczyzny to­warzyszy w romantyzmie, będący jego ostateczną konsekwen­cją wysiłek duchowej kumulacji zbiorowej „energii święto­ści ’. Trafnie dowodzi Wiktor Weintraub: „Cała historia towia- nizmu jest taką szaleńczą próbą dopracowania się zbiorowej świętości, mocy proroczej, która rzucona na szalę polityki, przeważyłaby siły armii, wniwecz obróciła zakusy kancelarii dyplomatycznych i wymusiła niejako na Bogu cud niepodle­głości Polski.”  Towiańskiego i Mickiewicza Koło Sprawy Bo­żej dobitnie ujawnia romantyczny sposób połączenia sfery „świętości” i sfery „cudowności”.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.