TEATRALIZACJA ŻYCIA ZBIOROWEGO

Historia Wielkiej Rewolucji Francuskiej obfituje nie tylko w żywiołowe teatralizacje życia zbiorowego, lecz również w teatralizacje zinstytucjonalizowane. Można sądzić, iż w ten sposób miały się utrwalać nowe formy życia społecznego, uzy­skując sankcję instytucjonalną i sakrę zbiorowości, dążącej do wspólnego celu.Napoleon wykorzystał teatralną praktykę życia społecznego z czasów Wielkiej Rewolucji Francuskiej, przerzucając nieja­ko jej dynamikę na wojnę. Teatr wojny to było główne dzie­ło jego życia. Tym samym celom służyła sztuka napoleońska — imperialna, pompatyczna, teatralna oraz sławny przepych ry­tuału dworskiego, nie wspominając już o operowej wręcz ce­remonii koronacji Napoleona. Pisze się o liturgiach im­perialnych jako sposobie opanowania tłumu. Napoleon swym teatrem wojny osiągnął cele podobne do tych, które uwidoczniły się podczas Wielkiej Rewolucji Francuskiej: este­tyczną akceptację wojny oraz przyjęcie przez jej uczestników roli wyznaczonej do odegrania. Pisze Lotman: „Epoka napo­leońska wniosła do działań wojennych, obok właściwych im’ tylko momentów, niewątpliwy element estetyczności.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.