SYMBOLICZNA FORMA

Przeobrażenie staje się w ogóle podstawową figurą symboliczną romantyzmu pol­skiego, a i całej literatury polskiej. Wacław Borowy trafnie nazwał Mickiewicza „poetą przeobrażeń”, zwracając uwagę na to, ze we wszystkich jego wielkich kompozycjach literackich występują „ludzie przeobrażeni”: Grażyna; Alf-Walter-Konrad Wallenrod; Gustaw-Konrad; Jacek Soplica-ksiądz Robak. Ich przemiana jest rezultatem ich własnej decyzji moralnej nie zas zewnętrznych przymusów czy namów. Obowiązek patrio­tyczny dyktuje im wybór drogi najeżonej trudnościami, nie­raz męczeńskiej: wyrzeczenia się dawnej swej postaci dla do- bra ojczyaiy i zbiorowości, czyli przyjęcia „śmierci” dawnej osoby dla narodzenia się” nowej. W ten sposób Mickiewicz tworzył bohatera przeobrażonego, nawróconego, homologicz­nego w stosunku do człowieka olśnionego „religią ojczyzny” bądz inicjowanego spiskowca. Nie idzie tu bynajmniej o gene­tyczną zależność wprost literatury od życia, bowiem — jak już o  tym była mowa — Mickiewicz nieraz w osobliwy sposób „wyprzedzał” życie.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.