ŚWIĘCENIE ZWYCIĘSTWA

Korowód ten po­większał się z chwili na chwilę, przyspieszał rytm, pędził, roz­ciągał się i wydłużał, dopóki ostatnie resztki tronu nie zniknę­ły pod stosem popiołu. Wówczas rozległy się głośne okrzyki radości, które zostały zagłuszone przez energiczne głosy, przy­pominające walczącym cele rewolucji i wołające: «Pod Ratusz! Pod Ratusz!».”W tym wspaniałym opisie wydobyte zostały dwa rodzaje zachowań, dwa sposoby obalania wartości: niszczycielskie i tea- tralno-parodiujące. Powtarzają się gesty symbolizujące zwy­cięstwo, zawładnięcie tronem (każdy chce nań wstąpić: u Flau- berta Hussonet na widok proletariuszy zasiadających na tronie mówi: „Oto mit! Lud panem suwerennym!”), jak i spro­fanowanie go. Symboliczna egzekucja tronu ujawnia sposób, w jaki tłum wyzwala chaos, unaocznia go, czyni uchwytnym, ale zarazem motłoch ów ma swój cel, jego działania nie są bynajmniej chaotyczne. Chaos staje się symbolem obalenia pewnego porządku, ale nie oznaką zrzeczenia się działania ce­lowego. Broń, owe piki i szable, potraktowane jako żerdzie- -rożny, na których dźwiga się łupy, broń tak użyta służy świę­tu. Nie ma rabunku, przywłaszczania sobie cennych przed- j miotów, inaczej się postępuje — niszczy się je, ośmiesza lub wykorzystuje do święcenia zwycięstwa.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.