ROMANTYCZNY STYL

„Romantyczny styl” Wiosny Ludów objawiał się zarówno w spektakularnych sposobach działania, jak i w obrazach i sym­bolach służących ich opisowi. Ludzie 1848 roku zastygali w po­sągi, odgrywali gorzej lub lepiej swe — zawsze patetyczne — role na scenie politycznej, przebierali się w malownicze ko­stiumy najczęściej pochodziły one z rekwizytorni Wielkiej Rewolucji Francuskiej, używali symboli przez nią stworzo­nych. „Tragedia” właśnie tu przemienić się miała w „farsę”, według słynnej marksowskiej parafrazy Hegla. Ale, jak traf­nie zauważono, „nie ma krytycznego obserwatora ludzi 48 ro­ku, od Marksa do Proudhona i od Louis Reybauda («Jerome Paturot») do Gustawa Flauberta, który nie odnotowałby tego charakteru pastiszu”  — pastiszu przede wszystkim wobec re­wolucjonistów lat 1789—1793. W naszym obecnym porządku rozważań istotne jest jednak głównie to, że ów pastisz bywał ‚wyposażony nie tyle w cechy farsy, ile pantomimy, melodra­matu i opery, a więc ulubionych gatunków romantyków, na­cechowanych w ich wyobrażeniu szczególną wyrazistością eks­presji.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.