RODZAJ WIELKICH OBRAZÓW

Ale właściwie mówimy tu o rodzaju marginesu wielkich obrazów walki i śmierci bohatera w romantyzmie polskim. Umierający bohater polskich romantyków to nie żądny krwi potencjalny wampir, nie piekielny demon, nie rozbójnik-po- wstaniec w jednej postaci, lecz anioł świętej spra­wy. Przyjrzyjmy się z tego punktu widzenia kilku wybra­nym utworom, w których wyraźnie odcisnęła się cała górują­ca tendencja. Jak ją scharakteryzować? Do sfery śmierci-ocalenia należą wszystkie ulubione symbo­le romantyzmu: pogrzebanego i zmartwychwstającego Chry­stusa; Feniksa odradzającego się z „życiorodnych” popiołów; mogiły Kościuszki zawierającej prochy nieśmiertelnego boha­tera; promieniującego życiem wiecznym samotnego grobu męczennika; otoczonej tajemną czcią zbiorowej mogiły nie­znanych powstańców poległych w bitwie. Nawet tak często praktykowane w wyobraźni przez romantyków zejście do głę­bi, zejście do podziemi bywa zejściem do wnętrza wielkiej mogiły i poszukiwaniem w niej ziarna życia, bywa też zej­ściem do kopalni Sybiru, gdzie ojczyzna wznosi niewidzialne ołtarze dla umierających za nią męczenników.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.