PRZEDMIOT ROZWAŻAŃ

Omawiany utwór Słowackiego, opublikowany anonimowo w r. 1839, nieraz bywał oceniany w kategoriach ekscesu wybu­jałej, podrażnionej, chorobliwej wręcz imaginacji poety. Nie j wydaje mi się trafne podobne wartościowanie, ale nie jest ono obecnie przedmiotem moich rozważań. Znacznie bardziej do obiegowych wyobrażeń o zdrajcy świętej sprawy przystawały: ballada Antoniego Goreckiego Śmierć zdrajcy ojczyzny czy obszerna „powieść” wierszem Garczyńskiego pt. Zdrajca, któ­rej ostatnią, IV część napisał Mickiewicz. Oś kompozycyjną poematu wyznacza kontrast dwóch śmierci: bohatera i zdraj­cy. Są oni powiązani ze sobą niewidzialną nicią. Toteż poezja romantyczna nie była w stanie skupić się tylko — zdarzało się to zresztą dość rzadko — na śmierci zdrajcy: właściwym dla niej układem odniesienia była śmierć bohatera. Kryła się oczy­wiście w tym postępowaniu dość prosta konsolacja poprzez utwierdzenie wartości. Bohater bywał w ten sposób jeszcze bardziej wywyższony, a zdrajca nie mógł istnieć „sam dla sie­bie” — stawał się zatem jedynie przewrotnym, negatywnym „uzupełnieniem” bohatera.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.