POLSKA POEZJA ROMANTYCZNA

Polska poezja romantycz­na — ze względu na szczególne okoliczności historyczne, w ja­kich nasz romantyzm się zrodził i oddziaływał — z wyjątkową już wprost kunsztownością i naciskiem kształtowała czytelnika na swój wzór i podobieństwo, tworzyła go jako człowieka czynu, jako osobnika, który każdym swym postępkiem po­świadczać winien wierność ideałowi patriotycznemu i demo­kratycznemu. Mówiąc o „romantycznym spiskowcu”, ów właś­nie priorytet literatury i jej nakazów mamy na myśli. Tak rozumiana „mentalność romantyczna” utrzymała się w Polsce bardzo długo, odnawiając się stale w każdej okolicz­ności, która pozwalała utożsamiać „dążenie do niepodległości” z „nakazem literatury wieszczej”. Tadeusz Konwicki, który praktyczne życiowe skutki literacko-romantycznego zaczadze­nia pokazał już raz w powieści Rojsty, powrócił do tego samego tematu w wyznaniu autobiograficznym, relacjonującym —jak­kolwiek rzecz działa się w ponad sto lat później — wszystkie cechy typowego dla „mentalności romantycznej” podporządko­wania się nakazowi naśladowania literatury: „Moje pokolenie zaczytywało się w książkach na śmierć. Co gorsza, moje poko­lenie wierzyło w książki. […]

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.