PARTYZANCKI CHARAKTER

Kapitan Karol Bogumir Stolzman zaś w swej słynnej Party­zantce, czyli wojnie dla ludów powstających najwłaściwszej z r. 1844, tłumaczonej zresztą w dużej mierze z Mazziniego, zalecał — jak to streszczał Marian Kukieł — „wojnę totalną, eksterminacyjną, z użyciem trucizny, noża i wszelkich środków odwetu”.  Jeśli tak miała wyglądać wojna powstańcza i woj­na partyzancka, to cóż dopiero mówić o spiskowych przygo­towaniach do niej! Zadziwia jedynie, powtarzam raz jeszcze, dalekowzroczność Mickiewicza. Pisząc swój poemat w latach 1825—1827, dotarł do krańców sytuacji moralnej, która miała niezmiernie dramatycznie zarysować się w kraju po upadku powstania listopadowego, zwłaszcza pod zaborem rosyjskim. Stawiając sprawę tak drastycznie, by nie powiedzieć — skan­dalicznie, Mickiewicz dorobił się — jak wiadomo — miana „poety zdrady” i nazwania poematu „apoteozą zdrady”

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.