NARZUCONY PORZĄDEK

Narzucony przez tok niniejszych rozważań, każe zatrzymać się przede wszystkim przy motywie świętości dzie­jów. Spośród wielu znaczeń nadanych przez romantyzm „świę­tej przeszłości” i „świętej historii” wybierzmy te jedynie, któ­re mogą okazać się niezbędne dla odtworzenia narodowego sacrum u romantyków.Dwie wielkie historiozofie XIX wieku — romantyczna i he­glowska — miały kilka cech wspólnych: przekonanie o du­chowym przede wszystkim charakterze rzeczywistości, dąże­nie do jej totalnego usensownienia, a następnie przeświadcze­nie o wolności jako celu dziejów oraz o postępującej samo- wiedzy wolności jako sposobie rozwoju ludzkiego ducha. Stąd u rozmaitych pisarzy romantycznych mogły się pojawić wątki zaczerpnięte z filozofii dziejów Hegla, który — jak wiadomo — był wrogiem romantyzmu, a zwłaszcza już nie znosił rozchwia­nej, rozdwojonej, samowolnej podmiotowości romantycznej^ skłonnej nade wszystko do uniesień irracjonalnych, fantastycz­nych i utopijnych. Tu właśnie ukrywa się przyczyna istotnej a brzemiennej w interesujące dla nas konsekwencje rozbież­ności między Heglem a romantykami. P

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.