KRYTYKA ROMANTYZMU POLITYCZNEGO

Wallenrodyczny „immo- ralizm” romantyzmu został tu obnażony i zanegowany; niebez­pieczeństwa z nim związane tkwiły w dwuznaczności moralnej, tak obcej polskiemu rycerskiemu poczuciu honoru i ufundo­wanemu na nim ethosowi narodowemu. Raziły polityczne ma­niery romantyków, przywykłych do nadużywania maski i ko­stiumu, koturnu i patetycznego frazesu, a więc rekwizytów i gestów teatralnych na usługach polityki, która stawała się w ten sposób bardziej porywającym widowiskiem niż trzeźwą pragmatyką.Krytyka romantyzmu politycznego sprzyjała obnażaniu ro­mantycznych wybujałości gestykulacji i retoryki 1848 roku. Jedną z istotnych cech Wiosny Ludów był bowiem uderzają­cy zarówno jej uczestników, jak obserwatorów wpływ roman­tycznej symboliki literackiej oraz romantycznej frazeologii na zachowania i pojedynczych rewolucjonistów, i zrewoltowane­go tłumu. Sposób mówienia i poruszania się, retoryka i oby­czaj Wiosny Ludów ujawniały tak wyraźnie „styl romantycz­ny”, że dostarczały pożywki satyrze — antyrewolucyjnej i an- tyromantycznej jednocześnie, albo też umożliwiały wyjątkowo bezwzględną demaskację iluzji romantycznych, jak to się sta­ło np. w Walkach klasowych we Francji 1848—1850 Marksa. Charakteryzował on właśnie poetę i polityka Lamartine’a ja­ko „uosobienie samej rewolucji lutowej, powszechnego powsta­nia, z jego złudzeniami, poezją, urojoną treścią i frazesami”.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.