FANATYZM SPISKOWCA

Rodzaj fanatycznego zapamiętania patriotycznego, jaki nie opuszczał spiskowców, spowodował, że nieraz porównywano ich do mnichów, zakonników, rycerzy krzyżowych, pierwszych męczenników chrześcijańskich. Wszędzie tu mamy do czynienia z ludźmi, poświęconymi wypełnieniu misji, oddalającymi od siebie wszelkie pokusy „światowe”, „prywatne”, „osobiste”, „domowe”. Kolizję między spiskiem a resztą — czyli więk­szością — można określić — stosując tu pojęcia, jakich Roger Caillois uzył do scharakteryzowania stosunku między „społe­czeństwem” a „sektą” — jako zderzenie ideału „ „cnót surowych” i „cnót łagod­nych . „Awangarda” spiskowo-romantyczna, jak wszelka awangarda, chce zawsze o coś walczyć, domagając się poświę­ceń i wyrzeczeń bez końca, „społeczeństwo” po prostu pragnie zyc i przetrwać. Spiskowcy lubowali się w rzucaniu postra­chu nie tylko na ciemięzców, ale i w swoistym terroryzowaniu własnego społeczeństwa. Ilość młodzieży zaangażowanej w spi­ski międzypowstaniowe była procentowo niewielka; społeczeń­stwo zas — oburzające się lub współczujące — czasem głosiło z naciskiem, ze spiskowcy są tylko „garstką”, lecz potężną, czasem skłonne było przesadzać ich liczbę. Tak czy inaczej poddawało się ono fantazmatowi spiskowca, który uznać na- tezy za jeden z najsilniej nurtujących wyobraźnię zbiorową XIX wieku.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.