AGONIA ROMANTYZMU

Agonia romantyzmu w Polsce przyszła jednak nierównie później niż jego kres na Zachodzie. Odwlekły ją warunki po­lityczne, podtrzymujące — mimo klęsk — stłumioną, lecz ma­jącą znów się ujawnić za kilkanaście lat, powstańczą dynamikę życia narodowego. Szczególnie uwidaczniał się ów proces pod zaborem rosyjskim, gdzie — w przeciwieństwie do zaboru pruskiego i austriackiego — Wiosna Ludów się nie dokonała i ani w sytuacji politycznej, ani społecznej nic się nie zmie­niło. Tu tkwiły też powody uzasadniające ponowne podjęcie próby walki o niepodległość w r. 1863, w ostatnim „romantycz­nym” powstaniu polskim. Trudno jednak nie zauważyć, że załamanie rewolucyjnych dążeń 1848 r. w poważnym stopniu i w Polsce przygotowało schyłek romantyzmu, wzmogło szanse realizmu w literaturze, w polityce zaś — organicznikowstwa i pozytywizmu. Zwycię­stwo kontrrewolucji, a także represje rządowe zadały poważny cios polskiej lewicy niepodległościowej, która tradycyjnie sym­patyzowała z romantyzmem.

Witam! Ciesze się że znalazłeś chwilę, żeby zajrzeć na mojego bloga. Mam nadzieję, że podoba Ci się sposób w jaki go prowadzę, a informacje które tu znajdziesz uznasz za przydatne. Jeśli chcesz ze mną pogadać, czegoś dopytać odnośnie artykułów zostaw pytanie w komentarzu albo skorzystaj z formularza kontaktowego! Miłego czytania!
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.